پرنیا در حالی که روی یه صندلی لم داده بود و به گذشته ها می اندیشید به روزی

که در شیراز اقامت داشتند و آنجا درس می خواند. وقتی که دیپلم گرفت و پیش دانشگاهی

را پشت سر می گذراند تمام فکرش دانشگاه رفتن بود. پدرش خیلی به درس بچه هایش اهمیت

می داد و همیشه آنها را برای ادامه ی تحصیلات تشویق می کرد .آنروزها پرنیا دختری شلوغ و

بازیگوشی بود می گفت می خندید و با سرنوشت پیش می رفت نمی دانست روزی سرنوشت........

پرنیا آهی می کشد و بغض جلوی گلویش را می گیرد و با خودش می گوید کاش همیشه مثل اونرزا

بچه بودم می گفتم می خندیدم ولی افسوس...خوب هر چی یه روزی به آخر می رسه

 کودکی-نوجوانی-جوانی

پیری ...ولی کی این جوانی به پایان می رسه؟؟؟

 باز اشک توی چشماش جمع می شه با دست اشکایش را پاک می کنه و

با خود می گوید :پرنیا چته؟ باز داری ناشکری می کنی؟

مگه تو نبودی که می گفتی می خوام درس بخوانم و آرزویت

دانشگاه رفتن بود خوب اینم دانشگاه داری درس می خونی که...دیگه چه مرگته؟

 واقعا که بنده های خدا ناشکرند......

وقتی خداوند چیزی به بنده اش می ده بنده باز می گه یه چیزی بالاتر می خوام ...

من سپاسگزارم خدایاااااا...

ولی این دل لامصب..بابا بی خیالش ...ولی چرا دروغ ؟؟؟

یاد روز امتحان کنکور می افتد که با ترس و دلهره خودش را آماده می کرد واسه امتحان

و همش تو اتاقش بود

و به درساش چسپیده بود و هدفش فقط قبولی بود

پدرش همیشه پرنیا را تشویق می کرد که درساش را بخواند

و اینقدر می خوند تا جایی که صدای داداشش سامان

که کلاس سوم راهنمایی بود هم در اومده بود و با توپی

که زیر پایش بود هی غر می زد مامان حوصله ام سر رفت

 اول همش مدرسه بودم حالا هم که تابستان شده

هم تو خونه هستم نه جایی می ریم نه مسافرتی ...

که حالا چی این گل بابا (پرنیا) امتحان دارد و با شکلکی

رو به طرف اتاق خواهرش می کند و با لگد به توپ به در اتاقش می زند و می گه بس لوسش کردند

در همین موقع صدای پرنیا می یاد که از اتاق با داد و فریاد بیرون می یاد و با فریاد می گه: ماماااااااااان

این سامانه داره اذیت می کنه اعصابم رو به هم ریخته نمی دونم دارم چی می خونم

و به دنبال سامان می دود

در همین موقع صدای در می یاد سامان به جلوی در می رود و در را باز می کنه پدر شون با رویی

خندان وارد می شه و می گه سلام پسر گلم چیه باز اذیت خواهرت می کنی شیطون؟سامان در جواب

می گه نه بابا من چیکار دارم خانم خانما دارن درسشون را مطالعه می کنند تا فردا کنکور صفر نیارند

صدای پرنیا در می یاد که می گه خیلی پررویی سامان مگر دستم بهت نرسه.پدرشون رو به طرف

دخترش می کنه می گه سلام دختر عزیزم با درسا چطوری؟ پرنیا می گه سلام بابا جون -اگه این

سامان بزاره که درام می خونم.سامان می گه حالا تو هر چی درس بخونی که چیزی یاد نمی گیری

چون تو که مخ نداری و با صدای بلند می خنده.پرنیا اخماشو تو هم می کنه که جوابش را بده

در همین موقع مادرشون از آشپزخانه صدا می زنه بس کنین دیگه شام حاضره بیایین.

روز امتحان فرا می رسد پرنیا با دلهره خودش را واسه رفتن سر جلسه امتحان آماده می کنه

صبحانه اش را می خورد و مادرش می گه واست دعا می کنم دخترم و پدرش می گه موفق باشی

ازشون خداحافظی می کنه و از خونه می یاد بیرون در بین راه دوستش سمیرا را می بیند که منتظرش

ایستاده- با هم سلام علیک می کنند و سر جلسه امتحان می رند .

امتحان به پایان می رسه .سمیرا خود را به پرنیا می رسونه می گه چطور بود؟؟؟

پرنیا می گه نمی دونم والا-واسه تو چطور بود ؟ سمیرا می گه : ای بابا مگه من چیزی

خونده بودم -بد بود. پرنیا می گه چرا نخوندی؟ چواب می ده بابا کی حوصله ی درس داره

زیاد درس واسم مهم نیست امسال نشد سال دیگه و با لبخندی رو به دوستش می گه تو خدا

کنه قبول بشی که این همه خوندی .پرنیا می گه خدا کنه-وبا هم به طرف خانه به راه می افتند.

اونروزا واسه پرنیا روز سختی بود فکر امتحان لحظه ای از ذهنش بیرون نمی رفت .

و همش خدا خدا می کرد که قبول بشه و هی به مادرش می گفت اگه قبول نشم تو یک سال

چکار کنم ؟؟؟مادرش می گفت: پرنیا جون اگه قبول نشدی دنیا که به آخر نمی رسه می تونی

بری کلاس های دیگه که باز می شه هم تو یک سال یه چیزی یاد می گیری هم دوباره واسه

کنکور می خونی. پرنیا با ناراحتی می گفت ولی مامان جون من زحمت کشیدم خدا کنه قبول شم.

مادرش می گفت : انشالله توکلت به خدا باشه دخترم.

روز جواب امتحان فرا می رسد و پرنیا با ترس و دلهره تو اتاقش نشسته و به دنبال نتایج

نمی ره و به دوستش سمیرا گفته که نتایج را بهش خبر بده در همین موقع صدای تلفن به صدا

در می یاد پرنیا با اضطراب به تلفن نزدیک می شه و در دل خدا خدا می کنه که قبول شود

پرنیا می گه الو - پشت خط سمیرا می گه : ..................................................

خواستم زندگی کنم راهم را بستند

به راستی روی آوردم گفتند دروغ است

خواستم گریه کنم گفتند کودکانه است

خواستم خنده کنم گفتند دیوانه است

خواستم سکوت کنم گفتند عاشق است

خدایااااااااااا چه کنم چرا هیچ کس ما را باور ندارد؟؟؟

به راستی چرا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

بر ماندن... عجیبم گناهم چه بود؟

مگر جرم یک دم نگاهم چه بود؟

دلم نیت داشت با آبها و شبنم خالی از خواب مر داب ها

دستم نوازشگر قاصدک و غزل های احساسی ام زنده بود

لبانم پر از باور خنده بود

گناهم همین سادگی بود عشق

چه شد چشم هر حادثه باز شد

برایم نبودن سر آغاز شد

مرا انتهای صداقت شکست

قلبم به سوگ ندامت نشست

و حالا دلم مانده و انتظار

و دستان بی قاصدک ماندگار...........

صدای زنگ دره... تو داری در می زنی

مثل یک رو یای خوش باز به من سر می زنی

من می پرم به سوی در...دل می پره از پنجره

لحظه ی دیدن توئه ...صدای زنگ دره

سایه ی قد تو پیداست اون سوی شیشه در

دست من داره می لرزه روی دستگیره ی در

دلم می خواد دلم می خواد دورت بگردم بی قرار

به پای شونه ی قدت افتاده شم پروانه وار

دست توئه نگاهه من انگار چشات میخونه هست

هر جور دلم دیوونته به جون هر چی دیوونست

سایه ی قد تو پیداست اون سوی شیشه در

دست من داره می لرزه روی دستگیره ی در

شبی پاییزی

می نویسم پاره ای خط از زندگی خود !

می نویسم کلماتی از عقل خویش...

با سکوتی حاکی از رضایت !

رضایت از چه از کجا ؟!

ای غصه ی در عقل و فکر راحتم :

بگذار با غصه ی خود و شب آرامش بخش انتخابی داشته باشم !؟

برای ادامه ی شب !!!

شب آرامش بخش یا درد فکر غم...

یافتم انتخابی

خطی کشیدم مبنی بر انتخاب

(( شب رضایت بخش است ))

زیرا همیشه پایدار نیست!

اگه یه روز شنیدی  می گویند بی تو می میرم